Jelenie stanowią prawdziwą ozdobę lasu, czy to gdy się pasą na leśnej polance, czy gdy przemykają rączo i zgrabnie między drzewami.
„Czasem wymykają się w górę przez trawy zielone,
Jakby dwa wodotryski, dwa rogi jelenie,
I mignie między drzewa zwierz żółtawym pasem,
Jak promień, kiedy wpadłszy gaśnie między lasem.”
Adam Mickiewicz
„… Jelenie, jak i sarny należą do zwierząt towarzyskich i trzymają się zawsze mniej lub więcej licznymi gromadami. Wyjątek stanowią stare jelenie, ozdobione olbrzymimi, rozłożystymi rogami o 8, 10, a nawet 12 i więcej gałęziach; wolą one pędzić życie swobodne i niezależne, chociaż samotne, chodzą też zwykle osobno. Taki silny, a przy tym rączy zwierz potrafi sam sobie dać radę w niebezpieczeństwie. Jeżeli nie może zwyciężyć wroga rogami, zarzuca w tył wspaniałą głowę, aby nię nie zaczepiać o gałęzie, i rusza naprzód lotem strzały. Warto widzieć, jak zgrabnie i lekko mknie przez gęstwinę ścigany jeleń: nie biegnie, lecz leci! Z jaką zręcznością przeskakuje przez krzaki i rowy! Gdy woda zagrodzi mu drogę, rzuca się w nią i wpław dostaje się na drugi brzeg. Dopiero w pościgu jeleń może pokazać wszystkie swoje zdolności szybkobiegacza i pływaka!”
„Nasz Las i jego mieszkańcy” – Bohdan Dyakowski
Michał Wywiórski Gorstkin – Krajobraz poranny z jeleniem 1902 r. Muzeum Narodowe w Poznaniu
