Sarna – najmniejszy polski jeleniowaty zmienia suknię dwa razy do roku. Wczesną jesienią (wrzesień – październik) sarny zmieniają suknię z letniej na zimową. Dotychczasowa, jaskrawo ruda zostaje zastąpiona grubą, gęstą popielatą. W sukni zimowej sarna charakteryzuje się szarobrązową częścią grzbietową, podczas gdy boki oraz spód ciała są szare, a na wewnętrznej powierzchni ud – brudnobiałowo żółte do białego.Zmiana ta przebiega bardzo szybko, choć nie u wszystkich osobników w tym samym czasie, co jest uzależnione od ich wieku (młode osobniki zmieniają suknię szybciaj niż dorosłe), kondycji oraz stanu zdrowia. Opóźnienie w zmianie sukni nastepuje także u saren wysokokotnych oraz prowadzących młode. Jesienna zmiana sukni następuje w sposób trudno zauważalny. W pierwszych dniach po jesiennej zmianie sukni zwierzęta wydają się prawie czarne, co po kilku dniach mija. W miarę wyrastania owłosienia suknia się rozjaśnia (w starzejącym się rurkowym, włosie zwieksza się zawartość powietrza) Zimowy włos wyrasta, podczas gdy letni wypada pojedynczo. Inaczej niż podczas wiosennej zmiany sukni, gdy sierść zimowa wypada całymi kępkami sprawiając wrażenie zmierzwionej. Podczas wiosennej zmiany sukni sarny wyczesują stare włosy w trakcie przechodzenia przez trawy i krzewy. Dlatego też najwcześniej zmianie ulega suknia na bokach tułowia, na szyi i głowie, najpóźniej zaś linieje część grzbietowa i podbrzusze zwierzęcia. Przyglądając się sarnie w sukni zimowej łatwo można z daleka rozpoznać jej płeć. Otóż charakterystyczna biała plama na zadzie zwierzęcia (lustro) w przypadku kozła ma kształt nerki, w przypadku kozy zaś – liscia koniczyny (wrażenie to potęgowane jest przez charakterystyczny kilkunastocentymetrowy pęk jasnych włosów w okolicy sromu noszący nazwę fartuszka). W miarę obniżania się temperatury dobowej, sarny zbierają się w tzw. rudle, stada gromadzące kozły, kozy i koźlęta, w których będą przebywać całą zimę.Ilustr. Carl Zimmermann (1863 – 1930) , „Sarny zimą”
