„KUNA, ZWIERZĘ BYSTRE I ZŁOŚLIWE, wyrodek sobola (…), do ukąszenia prędkie i zajadłe”. – J. Haur „Oekonomika Ziemiańska”. Warszawa 1774
Zdarza się, że kuny ( domowe – kamionki, leśne – tumaki) czynią spustoszenia w kurnikach lub gołębnikach, gdzie duszą więcej ptaków, niż są w stanie zjeść. Nie świadczy to jednak o „krwiożerczości” tego drapieżnika. Otóż kuny polują „z biegu”, tzn. nie przyczajają się jak kot, tylko od razu rzucają się na dostrzeżoną w biegu ofiarę. Taka technika wymaga od drapieżnika instynktownego odruchu natychmiastowego atakowania wszystkiego, co się rusza. W warunkach naturalnych kuna poluje tylko do zaspokojenia głodu. Syta, kończy polowanie udając się do kryjówki. Inaczej dzieje się w kurniku, gdzie na pozbawione możliwości ucieczki ptaki, miotające się w przerażeniu, kuna rzuca się odruchowo nie mając czasu na zaspokojenie głodu. Rzekoma „krwiożerczość” kuny to instynkt niezbędny do przetrwania w warunkach naturalnych.
Kuna w Polsce objęta jest okresem ochronnym pomiędzy 01 kwietnia a 01 września, na terenach występowania głuszca i cietrzewia kuna nie jest chroniona.
ilustr. Bruno Liljefors, „Kuna i cietrzew”, 1888 r., akwarela, gwasz, 34,5 x 48 cm
